Π.

να ξημέρωνε μια μέρα

2007-09-23T13:54:00.000-07:00

Ίσως να είναι δύο, δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Όχι απαραίτητα ένας καλός και ένας κακός, απλά ένας έτσι και ο άλλος αλλιώς, Δεν ξέρει καν πότε παρουσιάζει τον έναν και πότε τον άλλον, ή ξέρει; Τρεις προτάσεις μόνο μα τόσες αμφιβολίες. Ένας είναι, δεν είναι ότι σκέφτεται διαφορετικά απλά παρουσιάζει αλλιώς τον εαυτό του ή μάλλον όχι αλλιώς, εκεί που φοβάται δεν λέει όλη την αλήθεια, δεν λέει ψέματα, δεν τα λέει και όλα όμως. Ανοίγεται μόνο στους πολύ κοντινούς του ανθρώπους, και σε αυτούς που οι πιθανότητες να τους γνωρίσει άμεσα είναι ελάχιστες, μηδαμινές, αν δεν το επιδιώξει τουλάχιστον. Είναι ένας κανονικός (όπως το ορίζω εγώ) άνθρωπος που ζει ανάμεσα μας, είχε και έχει μια απλή ζωή με όλα τα στοιχεία της καθημερινότητας και της ρουτίνας που νομίζω πως έχουμε οι περισσότεροι από εμάς. Απλά φοβάται να παρουσιάζει τις εναλλακτικές, αναρχικές, ανορθόδοξες, παρανοϊκές, προοδευτικές ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε τις απόψεις και ιδέες του. Και αυτό γιατί απλά είναι ένας άνθρωπος μεγαλωμένος στα πρότυπα της κοινωνίας μας. Φοβάται μην παρεξηγηθεί, έτσι όλη τη μέρα είναι απλά ένας από εμάς, όταν πάει σπίτι του όμως και στον ελεύθερο του χρόνο ή θα μιλήσει για όλα αυτά στους φίλους του (με όλη τη σημασία της λέξης φίλος, όσο και αν ακούγεται γραφικό) ή στους άλλους υποτίθεται φίλους και γνωστούς του που βρίσκονται πίσω από μια οθόνη υπολογιστή και είναι έτοιμοι να τον διαβάσουν και να συζητήσουν μαζί του. Έτσι νοιώθει ασφάλεια μιλάει μόνο σε πολύ γνωστούς και σε πολύ άγνωστους, δύσκολα θα βγει παραέξω τι σκέφτεται γενικά. Έχω σκεφτεί ότι μπορεί να είναι και ντροπή που νοιώθει. Πόσο λάθος όμως μου φαίνεται αυτό. Εντάξει, ούτε και εγώ ένοιωσα ποτέ ελεύθερος, αλλά αυτό δεν θα μου στερήσει να κάνω αυτό που επιθυμώ, στα πλαίσια βέβαια που δεν ενοχλώ τους άλλους συμπολίτες μου. Συμφωνώ ότι το internet είναι ένα βήμα για να παραθέτεις τις απόψεις σου σε ένα πολύ μεγάλο κοινό άλλα άποψη μου επίσης είναι ότι πρέπει να μιλάς για αυτές και να πράττεις ανάλογα στην καθημερινότητα σου. Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός.

… στο χέρι μου είναι να διορθωθεί το παιδί της παραπάνω ιστορίας, ή μάλλον στο μυαλό μου
oth33r 9/4/06

Είναι 11:59 ακριβώς, η ώρα που ξεκινάω να γράφω αυτά που θα ακολουθήσουν. Ξεκίνησα τουτο εδώ το blog πριν μερικό καιρό με το "είναι όμως μουνάρα"μια Τετάρτη του Ιουνίου. Δεν έιχα στο μυαλό μου ακριβώς αυτή την εξέλιξη που πείρε , χωρίς βέβαια να σημαίνει οτι δεν μου άρεσε. Βασικά το απόλαυσα, το ίδιο ελπίζω και για εσένα. Προσπάθησα χθές να το τραβήξω κι άλλο, δίνοντας στον Π. ας το πούμε σάρκα και οστά. Το ξανασκέφτηκα. Ίσως λίγο, ίσως οχι. Δεν μπορούσα να το τραβήξω τελικά. Ήθελα να παρουσιάζω απλές και σύνθετες καταστάσεις καθημερινών ανθρώπων, του Π., δικές σου, δικές μου, οι οποίες ήταν αξιόλογες για γράψιμο, περίεργες, εκνευριστικές, χιδαίες, συμαντικές, ασύμαντες. Δεν ήθελα να σχολιάζω, άμεσα τουλάχιστον, αυτό το άφηνα σε 'σένα. Ο Π. είμαι εγώ. Ο Π. δεν είμαι εγώ. Είναι σιγουρα δημιούργημα του μυαλού μου, αυτού του αιώνια παρανοικού και μαλακισμένου. Αν με ρωτούσες ποιος τελικά είναι ο Π.; υπάρχει; τι είναι; Είναι οι τελευταίες τρεις τέσσερεις γουλίες απο χθεσινό σκέτο γαλλικό καφέ ξεχασμένο μέσα στη κούπα πάνω στο γραφείο και η μανιακή τζούρα από τσιγάρο στριμένο χθές και αυτό, παρατημένο πάνω σε σημειώσεις δίπλα απο το πληκτρολόγιο ανάμεσα σε διάσπαρτες στάχτες, αυτό είναι ο Π. Δημιούργησα την συγκεκριμένη προβολή για τους λόγους που γράφω στο παραπάνω κείμενο το οποίο όπως και θα βλέπεις είναι γραμμένο λίγο πιο παλιά. Δημιούργησα τον Π. για να προσθέσω λίγο μυστήριο, για να εξιδανικεύσω το όλο θέμα. Ήταν ο Π. και ήταν αυτός, όχι εγώ με τα λάθη τα πάθη και τις μαλακίες μου. Σταματάω λοιπόν να γράφω για τις πραγματικές ιστορίες του Π. όχι γιατι βαρέθηκα, ούτε γιατί δεν συμβαίνουν πια, αλλά γιατί κουράστηκα, κουράστηκα να τις παρακολουθώ, κουράστηκα να αηδιάζω, κουράστηκα να εκνευρίζομαι, κουράστηκα να μου συμβαίνουν συνέχεια, κουράστηκα να σου συμβαίνουν συνέχεια. Σε ευχαριστώ που με παρακολούθησες, εσύ που σχολίαζες, αλλά και εσύ που μόνο διάβαζες, σε ευχαριστώ εσένα που σ'άρεσαν αυτά που έγραφα και ο τρόπος αλλά και εσένα που δεν σ'άρεσαν ή σε αφήνανε αδιάφορο. Θα συνεχίσσω να είμαι κοντά σας με κάτι άλλο που έχω στο μυαλό μου. Με εκτίμιση oth33r.

........ 5:45 τα χαράματα. Ο Π. είναι είδη όρθιος.

Πήνει τον καφέ του στη κουζίνα. Στρίβει ένα τσιγάρο, κάνει δύο τζούρες, χαζεύοντας την εφημερίδα.

Το απόγευμα που θα έρθουν τα εγκόνια σου, κανόνισε πάλι να καπνίζεις, είναι μικρά τα παιδιά μη συνηθίσουν απο τώρα το καπνό, του λέει με αυστηρό τρόπο η γυναίκα του.

Ναι μωρε, δεν βαριέσαι απαντάει νωχελικά ο Π. σνεχίζοντας να χαζεύει την εφημερίδα.

Περάσανε ένα υπέροχο απόγευμα με τα εγκόνια και τα παιδιά του Π. ήταν και ο μικρός Π. εκεί, έπαιζε όλη την ώρα με τα χώματα και τα νερά χαμένος στο δικό του μικρόκοσμο. Αδυναμία του Π. μεγάλη, είχε και το όνομά του, πάντα έλεγε οτι του έμοιαζε και καμάρωνε σα γύφτικο σκεπάρνι.

Κάποια στιγμή ο Π. αποροφήθηκε απο το παιχνίδι του μικρού, έστριψε ασυναίσθητα ένα τσιγάρο και άρχισε να το καπνίζει με τα μάτια κολημένα πάντα πάνω στο μικρό.

Π. του φώναξε η γυναίκα του, σβήσ' το.

10:00 το βράδυ στο καφενέ.

Ο Π. παραγκέλνει μια κούπα κρασί. Κάθετε μόνος σήμερα.

Πιάνει την κούπα, πείνει την τελευταία γουλιά απο το κρασί του, κάνει τη τελευταία τζούρα απο το τσιγάρο του, το σβήνει...

...κι ύστερα αφήνει τον καπνό με τον αέρα μπερδεμένα να φύγουν απο μέσα του. Για πάντα.

έμεινε εκεί στο καφενέ να στέκεται, κι έπιασε ο Γιώργης τη κυθάρα και τραγούδησαν όλοι στο καφενείο...

να ξημέρωνε μια μέρα μια γιορτή μια πασχαλιά
όλοι να 'τανε εδω πέρα και εγώ να έλειπα μακρία
να γλεντάνε να γελάνε και να πείνουν στην υγειά
τη δική τους τη δική μου και όσων λείπουνε μακριά.

Αιώνια Παράνοια Ενός Μαλακισμένου Μυαλού

-Π-

ΤΕΛΟΣ

είμαι ο πέτρος

2007-09-22T20:24:00.000-07:00

Πως θα περάσει και αυτή η μέρα με ένα τραγούδι ένα λυγμό; Πάω να ανοίξω το παραθύρι βρίσκω κλεισμένο τον ουρανό. Αν είμουν δέντρο θα είχα στεγώσει, αν είμουν άλλος θα είχα χαθεί. Είμαι ο Πέτρος και έχω την πέτρα προσκεφαλό μου και προσευχή. Πως θα περάσει και αυτή η νύχτα με ένα τραγούδι ένα λυγμό; Πάω να πέσω αργά για ύπνο και πέφτω μέσα σε ποταμό. Αν είμουν άστρο θα είχα σβήσει, αν είμουν άλλος θα είχα πνηγεί, είμαι ο Πέτρος και έχω της πέτρας την καλοσύνη και την οργή. (Σωκράτης Μάλαμας)

Αδιαφορία, ναι αυτό τελικά κάνω, αδιαφορώ, απέβαλα και την όποια ιδεολογία μου και απλά αδιαφορώ, (απο μια άλλη οπτική είναι και αυτό μια ιδεολογία, για αυτούς που θα γυρίσουν να πουν ότι είμαι ριχός πεζός ή οτιδήποτε άλλο). Και υπεύθηνα δηλώνω ότι: δεν με αγχώνει το πότε θα τελειώσω τη σχολή για να μπω στην αγορά εργασίας, λες και με το που την τελειώσω θα τρέξουν να με προσλάβουν. Η αξιά του χαρτιού που θα πάρω όταν με το καλό τελείωσω δεν θα είναι παραπάνω απο 10 με 15 λεπτά του ευρώ όσο δηλαδή κοστίζει μια κόλα Α4 και το μελάνι. Δεν με νοιάζει που δεν έχω lower, δεν θέλω να πάρω το γαμημένο ECDL είναι μια κοροιδία και μισή, έτσι και αλλιώς αντιπροσοπεύει λιγότερο απο το 1/4 των γνωσεών μου στους υπολογιστές. Δεν πάω στα ηλίθια σεμινάρια για να πάρω ένα χαρτί για το βιογραφικό μου, πάω μόνο σε αυτά που με ενδιαφέρουν. Δεν πήγα να ψηφίσω κανένα μινάρα και δεν σκοπεύω να πάω ποτέ ξανά, για μένα έχόυν περισσοτερη αξία 2-3 ώρες παραπάνω ύπνος και ένας ήρεμος καφές στο σπίτι παρά αν θα σπάσω την αυτοκυριαρχία της ΝΔ ή αν θα βοηθήσω με την ψήφο μου κάποια απο τις αριστερές δυνάμεις, η μόνη αξιοσημείωτη διαφορά θα είναι η αλλαγή του backround στη ζωή μας, δηλ. αντί πολύ μπλε, πολύ πράσινο ή κόκκινο. Δεν με νοιάζει να μη μου μιλάνε κάποια άτομα, πραγματικά στ'αρχιδια μου, έχω πολύ πιο καλές, πιο όμορφες, πιο δημιουργικές συναναστροφές να κάνω , στο κάτω κάτω ας έχω και εχθρούς. Θα παίζω wow όσες ώρες γουστάρω και όποιος μου ξαναπεί πως δε ζω τη ζωή μου θα γελάσω μαζί του, ξέρω πολύ καλά τις αντοχές, τις επιθυμίες μου και βέβαια την μέχρι τώρα ζωή μου. Δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω πως κάποια άτομα προσπαθούν να σε πείσουν ότι δεν περνάς καλά και οτι δεν είσαι ευτυχισμένος. Περνάω γαμάτα λοιπόν και δεν έχω ουσιαστικά προβλήματα απο τη προσωπική μου ζωή. Θα συνεχίσω να πιστεύω πως η καλύτερη βραδυνή έξοδος είναι στην παραλία με μπύρες ή σε ένα παγκάκι στη ναβαρίνου. θα συνεχίζω να χλευάζω του κάγκουρες , θα είμαι περίφανος που δεν έχω παέι ούτε σε κλαμπ ούτε σε μπουζούκια (απο τη στιγμή που δεν μου αρέσουν). Θα συνεχίσω να κάνω όλα αυτά και άλλα τόσα, γιατί απλά είναι οι επιλογές μου και με τα μυαλά που κουβαλάω τώρα τις θεωρώ σωστές. Αργότερα βλέπουμε...

ΥΓ: Γεια σας λοιπόν και απο εμένα, ναι είμαι ο Πέτρος είμαι ο Π. που διαβάζετε, διαβάζετε μέσα απο το οπτικό παιδίο του φίλου μου αλλά και απο το δικό μου όσο έιναι δυνατόν.

δεν με αγγίζουν πια

2007-09-16T20:05:00.000-07:00

Μέρα εκλογών, ο Π. δεν πάει να ψηφίσει. Στην μπούτσα μου έλεγε και μου ξανάλεγε.
Ρε συ Π. φοβάμαι για αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα του έλεγα, τίποτα αυτός.
Καταλαβαίνεις; δεν με νοίαζει, δεν ενδιαφέρομαι ρε παιδάκι μου, κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια πάνελ, κόμματα, κανάλια, φωνές, τσακομοί, πρόεδροι, προθυπουργοί,υποσχέσεις, δεξιοφασίστες φιλελεύθεροι, αριστεροφασίστες ιδεολόγοι, αναρχικοί με 3G κινητά και χαζογκόμενες με πολιτικά φρονήματα κομωτηρίου τα βαρέθηκα, γιατί μπορείς να μου πείς τι βγαίνει απο αυτά; ποιος τελικά κερδίζει, τι είναι αυτό που κερδίζει; πραγματικά μπορείς να μου απαντήσεις; αν μου πείς και καταλάβω πάω πάσο. Μη μου μιλήσεις μόνο θεωρητικά για δημοκρατίες, κουμουνισμούς, αναρχίες και άλλα τέτοια όμορφα, τα έχω διαβάσει και μου τα χουν πει καθηγητάδες και συγγραφείς κοινωνιολόγοι και πολιτικοί αναλυτές... τους χύνω στη μάπα, όλους. Ρε φιλαράκι, αφού κανένας δεν θέτει κριτήρια για το τι θα ψηφίσει και πάνε όλοι σαν τα ζωντανά να ψηφίσουν αυτόν που ψήφιζε ο μπαμπάς τους, ο παππούς τους, ο προπάππους τους πιο το νόημα; Να σου πω κάτι που δεν σου μάθανε στο σχολείο; Η δημοκρατία χωλένει, βασικά η δημοκρατία είναι για το μπούστο. Όταν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν σέβεσαι και τους άλλους δεν μας λέγανε; Όλοι οι νεκροί απο τις φωτιές ξανά τους ίδιους θα ψήφιζαν και οι συγκενείς τους που έζησαν πήγαν να ψηφίσουν πάλυ, δεν σέβονται τίποτα, ποιος να τους σεβαστεί λοιπόν, έχοντας και το πάνω χέρι στην εξουσία; Κωλοδάχτυλο φιλαράκι, κωλοδάχτυλο, μπούτσα δίχως σάλιο θα ξαναφάμε. Ο λόγος; γιατι πήγανε όλοι οι μαλάκες να ψηφίσουν, μια φορά ρε πάρτε τα πράγματα στα χέρια σας, μη πάτε ρε να ψηφίσετε, μη πάει κανένας να δουμε μετά πως θα τρέχουν, μη πάει κανείς τι θα γίνει τότε; Αδιαφορία σταρχιδισμός, πραγαμτικά αναρωτιέμαι τι θα κάνουν τότε;
Θα μου πείς βρίζω πολύ και δεν επιχειρηματολογώ, στ' αρχίδια μου, αυτά τα κάνουν οι πολιτικοί. Γενήθηκα στην ελλάδα, και μου μάθαιναν να είμαι περήφανος για αυτό, εγώ βασικά ντρέπομαινα δηλώνω έλληνας. Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ένοιωθα κατώτερος, γιατί στην προσευχή στο σχολείο έκανα τον σταυρό μου αλιώτικα απο το διπλανά μου ορθόδοξα παιδια, με ρωτούσαν αν πιστεύω στο χριστό και άν πιστεύω στον πάπα, έλληνες τους τα λέγανε αυτά, γνήσιοι έλληνες παπάδες συμπολίτες μου. Ο πατέρας της μάνας μου δεν τη θεωρούσε παιδί της γιατί παντρεύτηκε μη γνήσιο έλληνα, παντρέυτηκε φράγκο, για τον ίδιο λόγο ο πατέρας μου δεν έβρησκε δουλειά, και η μάνα μου με πτυχίο μόνο σε supermarket. Πότε δεν είχα αυτό που ήθελα, ούτε σαν παιχνίδι, ουτε σαν ρούχο, ούτε σαν βιβλίο ούτε σαν τίποτα, όλα μεταχειρισμένα και παλιά. Ναι ρε ήθελα και εγώ τα air max τα παπούτσια και δεν τα είχα. Με τα κολοσυστήματα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια δούλευα σαν το μαλάκα απο δεκατεσάρων χρονών χειμώνα καλοκαίρι ακόμα και μέσα στις πανελλήνιες για να μπορώ να πληρώσω ένα γαμήδι φροντηστίριο και πτυχίο στα αγγλίκά δεν έχω πάρει γιατι δεν φτανανε τα λεφτα. Λοιπόν για πιο κρατος δικαίου μου μιλάς για ποια ελλάδα και ποιους έλληνες ποια κόμματα και ποιούς πολιτικούς, αφού οι περισσότεροι πάνω κάτω την ίδια ζωή κανουμε. Πόσο δύσκολο είναι να σπουδάζεις αυτό που θέλεις; να υπάρχουν σε ανθρώπινες συνθήκες εστίες, σπίτια για να μείνεις και δουλεία να τα πληρώνεις; Πόσο δύσκολο είναι να έχεις τα πτυχία που θες σε ξένες γλώσες; Πόσο δύσκολο είναι να μπορείς να αγοράζεις τα βιβλία όλων των ειδών και απόψεων ή να τα νοικιάζεις; Πόσο δύσκολο είναι άραγε να έχεις εξελιγμένη γραμή internet χωρίς να πληρώνεις ένα μηνιάτικο; Είναι δύσκολο να φυλάξεις ένα δάσος; Να σταματήσει η διακύνηση ναρωτικών είναι δύσκολο; Να μαζέψεις τους 5-10-15 όσοι έιναι, άστεγους και να τους φροντίσεις είναι δύσκολο; Γιατί να πληρώνουμε γαμω το χριστό τους 100 ευρώ σε πάγια απο εδώ και απο εκεί για κρατικές μαλακίες και να μην εισπράτουμε τιποτα; Ο άλλος ο φόρος προστιθέμενης αξίας ή όπως λέγεται τελοσπάντων, καλό τσιμπούκι και αυτό. Είναι τόσο δύσκολα να γείνουν όλα αυτά όσο και ένα τέτοιο κείμενο να γραφεί στην εφημερίδα χωρίς λογοκρισία. Δεν θέλω μια ζωή όπως μου την πλασάρουν αυτοί, για αυτό και τελικά απλά δεν θα ξανασχοληθώ με τέτοιες παπαριές, ας κάνουν ότι θέλουν, δεν με νοιάζει θα συνεχίσω να είμαι ευτηχησμένος και με 50 και με 1050 ευρώ γιατί έχω πέντε φίλους, μια οικογένεια, και τόσα μα τόσα όμορφα πράγματα να ασχοληθώ. Δεν με αγγίζουν πια περνάω σαν αέρας απο δίπλα τους...

αφήνεις τον καθένα

2007-09-14T15:23:00.000-07:00

Ανάβω μια φωτιά στο νου
ρωτω και τηρανιέμαι
για το παλιό μας όνειρο
κλαίω και αναρωτιέμαι

που πήγαν τα λημάνια
οι αγκαλιές τα ξημερώματα
γινήκαν όλα στάχτη και αφορμές
πικρά καμώματα

Ο Π. έχει να βγεί δύο βδομάδες αποτο σπίτι του.

Δεν έχει όρεξη, δεν του κάνει κέφι.

Έχει επιλογές αλλά δεν θέλει να κάνει τίποτα.

Δεν διαβάζει.

... την ώρα που πάιζει στον υπολογιστή του κτυπάει το τηλέφωνο.

Έλα Π. η Μ. είμαι, έχω γενέθλια αύριο, ασε το κομπιούτερ και έλα.
Ναι ναι λεέι ο Π. χαμογελώντας θα είμαι εκεί ότι ώρα μου πεις...

Τα γενέθλια της Μ. ήταν μια καλή αφορμή για να ξεπορτίσει. Αν και την ήξερε σχετικά λίγο καιρό την είχε συμπαθήσει και είχαν προλάβει να ζήσουν καλές και κακές στιγμές όμορφες και δύσκολες.

Άργησε να ξυπνήσει και πήγε φουριόζος και αγουροξυπνημένος στο σπίτι της. Ήταν όλοι εκεί, ήταν και η πρώην του. Είχαν χωρίσει εδω και λίγο καιρό, ο Π. είχε πονέσει περισσότερο για τον τρόπο που χώρισαν και όχι για το ίδιο το γεγονός, αλωστε ο Π. συχενόταν την αχαριστία όσο τίποτα άλλο.

Η βραδιά κυλούσε παραπάνω απο καλά, γέλια συζητήσεις, όνειρα, σχέδια για το χειμώνα που έχεται, αλκοολ. Σιγά σιγά φεύγαν οι διαφοροι φίλοι και αργά τα ξημερώματα έμεινε ο σκληρός πυρήνας της παρέας. Ήταν και η πρωην.

Από τότε που χώρισαν ο Π. δεν την είχε ξαναενοχλήσει, της μιλούσε μόνο για τα βασικά και γενικά θέματα, είχε μια στάση μακριά και αγαπημένοι.

Καριόλα όμως. Δεν της φέρθηκε ποτέ άσχημα.

Η ανταμοιβή του ήταν να προσπαθεί αυτή να φέρει τη κουβέντα εκεί που θα μπορούσε ο Π. να έρθει σε δύσκολη θέση, και το ήξερε πολύ καλά. Η μεγάλη διαφορά του Π. απο τους υπόλοιπους της παρέας ήταν το πάθος του και για την τεχνολογία, οι άλλοι έιχαν ένα είδος τεχνοφοβίας.

Πόλυ κόκκινο είναι το ματί σου Π. λέει η πρώην ενω ο Π. μιλάει με την Μ.

Γυρίζει το κεφάλι του γελώντας, Δεν τα βλέπεις τα άδεια μπουκάλια του κρασιού; εμεις τα είπιαμε.

Ναι σιγά, απο το κρασί είναι λέει ειρωνικά αυτή.

Ο Π. κάνει ένα μορφασμό σαν να λέει ναι απο τι θες να είναι και ξαναγυρίζει στην Μ.

Έχεις ξεκινήσει wow πάλυ ε;

Ο Π. ξαναγυρίζει και απλά γνέφει ναι.

Ρε πούστη μου μπορείτε να μου πείτε γιατι καίγεστε με αυτό το κολοπαίχνιδο, είστε όλη την ώρα πάνω απο αυτό και δεν κάνετε τίποτα άλλο.

Ο Π. σοβαρέβει όσο του επιτρέπει το μεθύσι του και απαντάει ήρεμα, Ναι οκ, κάποιοι καίγονται πολύ αλλά εγώ δεν πάιζω όσες ώρες λες και γενικά δεν κάνω μόνο αυτό.

Πρέπει να βρείς άλλο χόμπι Π., πρέπει να βρείς ένα χόμπι που να κερδίζεις κάτι απο αυτό.

Αλίμονο αν απο το χόμπι μου, ή απο την παρέα μου η απο το οτιδήποτε κάνω αναζητώ να κερδίζω πάντα κάτι. είπε ο Π. σχεδόν νευριασμένα.

Η κουβέντα συνεχίστηκε κάπως έτσι και σε έντονους τόνους. Η πρώην έιχε καταφέρει να χαλάσει μια τέλεια βραδιά με της μαλακίες της, δήθεν απο ενδιαφέρον.

Στο τέλος τον έβαλε να παραδεχτεί οτι είναι καμένος και πρέπει να δει τι θα κάνει, ο Π. τα παραδέχτηκε για να σκάσει πια μήπως ηρεμήσει κλίμα.

Ο Π. ξυπνάει, αργά το απόγευμα. Φτιάχνει καφέ αράζει λίγο στον καναπέ και μετά ανοίγει το pc για να παίξει. Το σκηνικό το είχε σχεδόν ξεχάσει, γιατί με το να το σκέφτεται μόνο κακό του έκανε.

Μιλώντας με τον φίλο του απο την αθήνα, θυμηθηκε τα χθεσινά και του γύρισε το κεφάλι.

Δε γαμιέται το μπάζο είχε μουτρα και να μου μιλήσει, το χόμπι της λέει είναι το γυμναστήριο, ναι χαίρω πολύ μπας και χάσει κανα κιλό και τη γαμήσει κανένας, αν αυτό θεωρεί κερδίζω κάτι απο το χόμπι μου ας είναι. Ακου εκεί καίω λέει το εγκεφαλό μου, σόπα ρε σοβαρά όταν πίνει τους μπάφους είναι καλύτερα, αλλά ξέχασα αυτα είναι φυσικά ενω τα κομπιούτερ είναι του σατανά. Γαμημένοι χήπιδες, φοράτε ένα σαλβάρι πίνετε και ένα τσιγάρο και νομίζετε οτι κάνετε επανάσταση. Μια φορά, μια γαμημένη φορά να είστε ο εαυτός σας, εσείς που δηλώνετε ανοιχτοι σε όλα πως μπορέιτε και λέτε οτι η τεχνολογία είναι κακό πράγμα, και αν είναι δυνατόν πως ξεστώμησες την υπέρτατη βλακεία "όποιος κάθεται παραπάνω απο μια ώρα στο pc είναι υπερβοληκός." Σε λυπάμαι. Γιατί είσαι μικρόψυχη, κομπλεξική και ριχή, πως είναι δυνατόν να μιλάς για την προσωπική ζωή του άλλου χωρίς να ξέρεις παρα μόνο τα βασικά. Δυστυχώς ατύχησες, δεν είμαι ένα απλό παιδάκι που παίζει wow και μπορείς να του την πείς.
Και οσο για γκόμενα που λες εγώ έχω και γαμάω, εσένα να δούμε πιος θα σε γαμήσει ξανά.

Αυτά ήθελα να της πω ρε μαλάκα αλλά θα έαζε τα κλάματα, ή θα πλακονώμασταν στο ξύλο.

Π ... το μεγάλο σου λάθος ξέρεις πιο είναι; Ότι αφήνεις τον καθένα που έχεις η είχες μια α επαφή να έχει γνώμη για τη ζωή σου και να σου τη λέει κιόλας. Στείλ' τους στο διάολο ρε μαλακα.

Κανένας δεν μιάζει με αυτό που είναι

2007-08-29T00:16:00.000-07:00

Ο Π. ξυπνάει με τα χίλια ζόρια.

Είναι είδη 9:00, έχει αργίσει είδη.

Πίνει ένα καφέ στα γρήγορα, κάνει δύο τσιγάρα.

Μπαίνει στο αστικό, έχει ξεχάσει το mp3.

Τελικά είναι αντικοινονικός, δεν γουστάρει πολλές φάτσες.

Ίδιες, trendy, heavy metal, κνήτικες, χύπικες.

Δεν γουστάρει φυλάδια, party, φεστιβάλ.

Όλα ψεύτικα.

Κανένας δεν μιάζει με αυτό που είναι, σκέφτεται όλο το πρωί κανένας δεν είναι αληθινός.

Κάλπηδες αναφωνεί μόλις μπαίνει στο ανσασέρ για το σπίτι του, και φτύνει τον καθρέφτη.

η παρασκευή παίθανε μια τετάρτη ξημερώματα

2007-08-27T02:19:00.000-07:00

...λοιπόν

Αμηχανία ε;

Μπα εκνευρισμός

...

Θα πάω απο εδώ είναι πιο κοντά

Καλά εμείς φευγουμε

Στέκονται αντικριστά, έχουν τεντώσει τα σώματά τους και οι δύο για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Κοιτιούνται στα μάτια. Από το μυαλό του Π. περνάνε χίλιες δύο σκέψεις. Η Κ. Βάζει τη ζακέτα της. Η φίλη της βρήσκεται λίγο πιο δίπλα και παρακολουθεί τη σκηνή με ένα μάλλον αμήχανο χαμόγελο. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα φιλιούνται σταυρωτά με τον Π. Αυτός πάει να ξεστωμήσει ένα "θα τα πούμε" αλλά το έκοψε με ένα μακρόσιρτο "Θαααα". Στα αυτιά του Π. φάνηκε ανατριχιαστικό. Δεν αντέδρασε όμως.

Τα λέμε τότε, είπε ο Π. προσπαθώντας να χαμογελάσει, Α. χάρηκα που σε γνώρισα... γεια, συνέχισε τη φράση του σχεδόν με γυρισμένη πλάτη απευθηνόμενος στη φίλη της Κ.

Οι κοπέλες προφανώς θα ανταπέδωσαν τον χερετισμό αλλά ο Π. εκείνη τη στιγμή δεν έδωσε σημασία, δεν μπόρεσε να δώσει σημασία.

(Μάλλον συνεχίζεται)

ανακοίνωση

2007-07-16T04:56:00.000-07:00

Ο Π. πήγε στον τόπο του, όπως και εγώ, θα ξαναβρεθούμε πάλι σε λίγο καιρό, όποτε μαθαίνω νέα του θα σας τα λέω, μέχρι τότε υπομονή.
Επίσης δηλώνω οτι δεν καταφέρνω να διαβάζω τα blog σας με τη συχνότητα που τα διάβαζα λόγω εργασίας, ξανά υπομονή θα έρθει ο Σεπτέμβρης.

έχει πάει πέντε παρά δέκα

2007-07-12T03:25:00.001-07:00

Μου έδωσε ο Π. ένα παλιό του κέιμενο και μου είπε να το ποστάρω ως έχει... ορίστε λοιπόν.

Έξω βρέχει, ένα μονότονο ψιχάλισμα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και εγώ με ανοιχτά παράθυρα ακούω ένα τραγούδι… βαλ’ το όταν βρέχει να τ’ ακούς μυρίζει θύμισες, βαλ’ το όταν βρέχει να τ’ ακούς… Είναι είδη δύο και μισή αύριο γράφω αλλά δεν έχω καθόλου όρεξη. Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες, η Ν. μου έχει στείλει μήνυμα να μιλήσουμε, μα το μπουρδέλο το internet δεν έχει μπει ακόμα και ξέρει ότι στο τηλέφωνο δεν μπορώ να μιλάω, και στο κάτω κάτω τι να πούμε… είναι η κοπέλα που μάλλον αγάπησα ή τουλάχιστον ερωτεύτηκα μα είναι τόσο μακριά. Δεν είναι η απόσταση μόνο Αθήνας-Θεσσαλονίκης είναι και ένας Β. Η Ν. επιμένει να κουβεντιάζει τα σημαντικότερα πράγματα που την απασχολούν, μαζί μου και εγώ ο βλάκας συνεχίζω να την καταλαβαίνω όσο κανένας άλλος, και τι βγαίνει;

Αύριο γράφω αγγλικά, μετά θα φάω στη κωλολέσχη ένα φαγητό τίγκα στη σόδα για να φουσκώνουμε και τίγκα στη μουστάρδα για να φεύγουν οι βρώμες, καλά που είναι και αυτή αλλιώς τα οικονομικά θα ήταν ακόμα πιο χάλια. Θα κάνω μια ώρα πάλι να συνέλθω από τη σαβούρα και ίσως μετά κάνω κάτι που γουστάρω. Δεν είναι ότι περνάω άσχημα, θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα όμως πολύ καλύτερα. Λιγότερα κόμπλεξ, λιγότερες σκοτούρες πιο κοντά σε δικούς μου ανθρώπους.

Την είχα γνωρίσει ένα καλοκαίρι στη Άνδρο τότε που ακόμα μπορούσα να πάω κουτσοδιακοπές, όχι σα τώρα που κάνω τρεις δουλειές και πάλι δεν με φτάνουν. Εκεί γύρω στα δεκαπέντε μας που δεν είχαμε φιλήσει ακόμα κορίτσι καλά καλά μόνο κάτι κλεφτά χαζά φιλάκια, τότε ερωτεύτηκα, εκείνη την ωραία κοπελίτσα με τα μαύρα ίσια μαλλιά. Πήγα και τη ξανά ‘δα εκείνο το καλοκαίρι κάποιες φορές και το επόμενο, μετά την έχασα για τρία χρόνια, μα κρατήσαμε κάποιες επαφές. Όταν την είδα πάλι, φοιτητής πλέον, στην Αθήνα ήτανε ίδια με εκείνο το κοριτσάκι που είχα αγαπήσει, ίδια, με όλα αυτά τα υπαρξιακά προβλήματα που τόσο αγαπούσε και αγαπάει να μου λέει. Έφαγα ένα στραπάτσο εκείνη τη μέρα και αποχώρησα από το σπίτι της με σκυφτό το κεφάλι, ή μάλλον έτσι θα ήθελα να φύγω μα το έκρυψα, έμαθα τότε για τον Β., αλλά με νίκησε ο εγωισμός και το έπαιξα άνετος και καταχώνιασα τα συναισθήματα μου σε ένα χαζό χαμόγελο και ένα «είναι λογικό… η ζωή συνεχίζεται» τι βλάκας.

Ζαλίζομαι, από το πρωί έχω πάρει δύο παυσίπονα ο πονοκέφαλος μου έχει γίνει πλέον συνήθεια, ωραία η Θεσσαλονίκη αλλά πολύ βαβούρα για το τίποτα ρε γαμότο, και άμα έχεις μεγαλώσει στο νησί, ένα παραπάνω. Τρεις απόπειρες διαβάσματος από το πρωί, το αποτέλεσμα μία ώρα πάνω από το βιβλίο και τις υπόλοιπες μπροστά από μία οθόνη. Βιάζομαι να δουλέψω στον τομέα μου, τα βαριέμαι όλα αυτά τα τυπικά στο ΤΕΙ, θέλω να κάνω διαφήμιση αύριο! Η αλήθεια είναι ότι δεν με έχουν πείσει ότι κάποτε από εκεί μέσα θα βγω διαφημιστής ένα κωλοχανείο είναι με διαφόρων ειδών ψώνια. Ευτυχώς κάποιοι πουλάνε σπασμένα cd προγραμμάτων παιχνιδιών και τραγουδιών. Σκέφτομαι να τα παρατήσω, θέλω να πάω στην acto, μου φαίνεται πως εκεί δουλεύουν καλύτερα, άσε που όλα τα παιδιά εκεί θα ξέρουν τι θέλουν να κάνουν, όχι σαν και πάνω που οι μισοί και παραπάνω θέλανε άλλα αντί άλλων ή δεν ξέρανε τι θέλανε. Τι μαλακία και το σύστημα εκπαίδευσης.

Κάτι την απασχολεί αυτόν τον καιρό τη Νάντια, φαντάζομαι μερικά πραγματάκια, μα ίσως δεν θέλω να τα εξακριβώσω, φοβάμαι μόνο και στη ιδέα. Ώρες ώρες θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο cabo είμαι σίγουρος πως και αυτή το θυμάται κάποιες στιγμές, μα εκείνο που με τρώει περισσότερο είναι εκείνη η απλή καληνύχτα και ένα «τα λέμε» και ας ξέραμε και οι δύο πως την άλλη μέρα θα έφευγα, είχαμε και οι δύο την ελπίδα πως θα ξαναβρισκόμασταν σύντομα… το σύντομα ήταν σε τρία χρόνια. Γιατί να είναι τόσο δύσκολο;

Το τσιγάρο είναι στυφό και ο λαιμός μου ξερός, η ώρα έχει πάει είδη τέσσερις, τα μάτια μου είναι κόκκινα από το καπνό και από την οθόνη, μα είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι. Ξαναδιαβάζω αυτά που έχω γράψει, τελικά έχει δίκιο ο Χ., είμαι πιο ρομαντικός απ’ ότι φαίνομαι, τα μπλέκω πολύ όλα, τα αναλύω… μα δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς ρε συ Χ. Χαζεύω πάλι τη φωτογραφία της, μία μου έχει δώσει, με χίλια ζόρια.

Τότε που την είδα για δεύτερη φορά στη Αθήνα σε μια απαίσια καφετερία του σταθμού του τραίνου, ήθελα να την πιάσω και να τη σφίξω στην αγκαλιά μου να τη φιλήσω, να τη φιλάω συνέχεια, ήθελα να μείνω στην Αθήνα, να μη φύγω, να μη φύγω στιγμή από δίπλα της, μα φοβήθηκα ντράπηκα, δεν ήθελα να με παρεξηγήσει, δεν ήξερα τη ένοιωθε… θα έμενα στην Αθήνα, ήμουν διατεθειμένος να θυσιάσω πολλά πράγματα, θα έμενα, θα έμενα αν έπρεπε στην Αθήνα. Τι μαλάκας που είμαι. Δειλός, απέναντι στα συναισθήματα μου δεν στάθηκα ποτέ όπως έπρεπε, μια ζωή το έπαιζα άνετος.

Σε λίγες ώρες πάλι στο ΤΕΙ, ψεύτικα χαμόγελα ψεύτικες γνωριμίες ψεύτικα «τι κάνεις;», ψεύτικα «μας ξέχασες». Γιατί πότε σας θυμήθηκα; Όταν με κάνατε πέρα, όταν δε μου δίνατε σημασία όταν χαζογελούσατε πίσω από τη πλάτη μου; Τελικά ο Μ έχει δίκιο, κάποιοι δεν αξίζουν ούτε την καλημέρα μας, και βέβαια μη πιστέψετε πως είμαι κανένας δυστυχισμένος, νοιώθω το εαυτό μου ευτυχή που ξέρω 5-6-15 δεν έχει σημασία πόσους αλλά ποιους ανθρώπους. Είμαι αυτός που είμαι και δεν θα γίνω χαμαιλέοντας για να σας αρέσω, έχω πολλά «αδέρφια» να στηριχτώ και όχι αυτά τα χαζά κολητάρια, φιλαράκια κ.τ.λ. Δεν μ’ αρέσουν τα μεγάλα λόγια μα μου φαίνεται πως δεν έχω ανάγκη κανέναν σας και δεν φοβάμαι κανέναν σας, το μόνο που φοβάμαι είναι για κάποια παιδιά που αξίζουν εκεί μέσα αλλά τα έχετε πάρει αμπάριζα.

Γιατί μπήκα στο τρένο; Τι στο διάολο ήθελα να μπω. Έπρεπε να κάτσω να της πω πως νοιώθω για αυτήν, θα καταλάβαινε, πάντα καταλάβαινε, για άλλη μια φορά αποδείχθηκα λίγος, με κυρίεψε ο φόβος της απόρριψης, της φυγής, φοβάμαι να διεκδικήσω, ίσως θα φοβάμαι ακόμα και αν κάποτε είμαστε μαζί.

…η ώρα έχει πάει πέντε παρά δέκα, τελικά την αγαπάω, όσο και αν δεν γίνεται.

Καληνύχτα

20/9/2006

και το σπίτι που μένει τώρα

2007-07-11T09:20:00.000-07:00

Το αποφάσισε σήμερα ο Π., θα φύγει αύριο βράδυ, να προλάβει να σημαζέψει λίγο και το σπίτι να φτιάξει και τα πράγαμτά του, μη φύγει ανγχωμένος.

Σηκώνεται βαριεστημένα απο τον καναπέ σβήνοντας το τσιγάρο στο τασάκι που είχε δίπλα του.
Πάει στο δωμάτιο βάζει δυνατά μουσική και ξεκινάει το καθάρισμα...

...τελειώνοντας κάθισε με τα χέρια στη μέση και χάζεψε λίγο το δωμάτιο του. Ήθελε να ρουφήξει όλες τις αναμνήσεις του χώρου καλές και κακές, να 'χει να εξηστορεί στους φίλους του τώρα που θα τους δεί, αλλά είναι και το άλλο, απο το σεπτέμβριο θα έιναι σε άλλο σπίτι.

και το σπίτι που μένει τώρα έχει πολλά να του θυμίζει

Κατέληξε μετά απο πολλές ώρες

2007-07-09T14:44:00.000-07:00

13:00 o Π. ξυπνάει, κάνει ό,τι και κάθε άλλο πρωινό. Κάνοντας όμως τη πρώτη τζούρα απο το τσιγάρο του θυμάται οτι χρωστάει κάτι λογαριασμούς τηλέφωνα και αηδίες, και μάλιστα τον έχουν πάρει τηλέφωνο απο την εταιρεία για να του το θυμίσουν. Σηκώνει το κεφάλι του κοιτάει την ώρα 13:15. Όχι ρε πούστη μου λέει σχεδόν απο μέσα του. Μια πεταχτή τζούρα την ώρα που σηκωνόταν απο την καρέκλα και μέχρι να βγάλει τον καπνό απο μέσα του είχε φορέσει ένα σορτάκι που βρήκε μπροστά του και ένα μπλουζάκι. Με το τσιγάρο στο στόμα και συνοφριομένο βλέμα αποτέλεσμα του καπνού που έμπενε στα μάτια του έβαλε τα παπούτσια του πείρε τους λογαριασμούς και τα λεφτά και βγήκε από το σπίτι. Η τράπεζα δεν είχε κόσμο και έτσι ο Π. ξεμπέρδεψε γρήγορα. Φτάνει σπίτι και συνεχίζει τον καφέ του για κανένα μισάωρο, είναι το μισάωρο που το μόνο που σκέφτεται είναι το πόσο ωραίο είναι να είσαι φοιτητής για να έχεις αυτό το γαμημένο μισάωρο να πιείς τον καφέ σου το πρωί. Γράφει την επόμενη μέρα αλλά δεν έχει διαβάσει ακόμα τίποτα, είχε τρείς μέρες να διαβάσει αλλά όταν είσαι απο τη μία λίγο τεμπέλης και απο την άλλη έχεις βαρεθεί να διαβάζεις δύο τρεις βδομάδες συνεχόμενα, ε κάπου συκτιρίζεις καλοκαιριάτικα. Πιάνει το βιβλίο διαβάζει λίγες γραμμές σταματάει, το χαζεύει, γάμισε το θα το κάψω αυτό λέει στον εαυτό του. Πίανει να ασχοληθεί με το κομπιούτερ αλλά βαριέται, ζεστένεται κίολας, δεν είναι φάση για κομπιούτερ και μέσα σκέφτεται, αλλά και μες τα μεσημέρια που να πας. Θα πάρω τηλέφωνο κανένα φίλο μου να δώ τι στο πούτσο κάνουν τώρα αυτοί κάτω σκέφτεται και πληκτρολογεί παράλληλα το νούμερο του καλύτερου του φίλου. Από τη σχολική του παρέα έχουν καταίβει όλοι στην πόλη εκτός απο αυτόν πράγμα που τον εκνεύριζε απίστευτα όσο σκεφτόταν οτι γράφει ακόμα και λιώνει στη ζέστη. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα το σκεφτόταν πολύ, αν δεν είχαν φύγει και σχεδόν όλοι οι "εδώ" φίλοι του καθώς και η κοπέλα του. Οι δύο απο τους "εδώ" που έχουν μείνει είχαν, ο ένας πολλά ραντευού για καινουριο σπίτι και η άλλη διάβασμα. Οπότε δεν θα κατάφερναν να βρεθούν σήμερα... να ενώσουν τα λιωσίματα τους. Οι ώρες περνούσαν μπροστά απο τον υπολογιστή ή μπροστά απο την τηλεόραση χωρίς νόημα, χωρίς καμία ουσία. Ο Π. ένοιωθε οτι δεν την πάλευε άλλο....

Κατέληξε μετά απο πολλές ώρες σχεδόν ζαλισμένος να σηκώνεται απο τον υπολογιστή για να πιεί νερό ενω είχε τελειώσει ένα death match στο age of empire II...

[Για όσους γνωρίζουν το παιχνίδι, μπορούν να καταλάβουν πόσο πίσω τον πήγε. Για αυτούς που δεν το ξέρουν να τους πω οτι άρχισε να παίζει το aoe το χίλια ενιακόσια ενενήντα οκτώ (1998) (και για την ηλικία του είναι πολύ παλιά)]

μη με πάρει απο κάτω σήμερα

2007-07-06T12:42:00.000-07:00

Ένα πεταχτό φιλί ήταν όλος και όλος ο αποχαιρετισμός και ο Π. συνέχισε το δρόμο του προς το σπίτι. Στα πρώτα 5 μέτρα χαμογελούσε, έτσι, μήπως και τον έβλεπε για να τον θυμάται χαμογελαστό, μόλις σιγουρεύτηκε πως το αστικό τον έχει είδη περάσει αρκετά τότε σκυθρώπιασε. "και τώρα;" αναρωτήθηκε.

Είναι τόσο λίγο το διάστημα σκεφτόταν συνέχεια, καλά καλά ούτε ένας μήνας, αλλά και πάλυ είναι τόσο πολύ. Το Σεπτέμβριο θα είναι κάτι άλλο.

"Πάω να ακούσω Πανούση μη με πάρει απο κάτω σήμερα" συνέχισε τη σκέψη του.

...μετα απο 10 λεπτά κάνει κλικ με το ποντίκι... φάκελος ελληνικά > Μάλαμας Σωκράτης
> play in winamp ,το winamp τυχαία έπαιξε το πρώτο κομμάτι

τρείς καφέδες έπινα μαζί του και δεν έβγαζα μιλιά
τρείς καφέδες και δεν έβαλα στο στόμα μου νερό
δεν λυπάμαι που έχεις φύγει απο μένα μακριά
ντρέπομαι τα σκαλοπάτια που ανεβαίναμε αγκαλιά

τρείς καφέδες έπινα μαζί του και κατάλαβα γιατί
τόσοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν χάσει τη φωνή
δεν λυπάμαι που έχεις φύγει απο μένα μακριά
ντρέπομαι τα σκαλοπάτια που ανεβαίναμε αγκαλιά

Η βραδιά συνεχίστηκε κάπως έτσι...

δεν την πάλεψα άλλο

2007-07-04T04:10:00.000-07:00

15:30 Ο Π. είναι ξαπλωμένος πάνω σε κάτι βράχια εδώ και ώρες. Είναι είδη κόκκινος απο τον ήλιο, το κεφάλι του βαρύ λίγο απο τη ζέστη λίγο απο τις μπύρες. Σκοπό να σηκωθεί δεν έχει, θα περιμένει το σούρουπο. Συζητάει περι ανέμων και υδάτων με τους φίλους του με αργούς ρυθμούς και καμία ένδειξη άγχους για την επερχόμενη εξεταστική περίοδος. Κάποια στιγμή κτυπάει το τηλέφωνό του.

"Είμαι και εγώ μαλάκας" λέει στην παρέα, " τι το έφερα το ρημάδι.
Χαζεύει την αναγνώριση κλήσης "Δ. σας καλέι"
"Ελα ρε Δ. τι γίνεται;"
"Εγώ μια χαρά, εσύ που στο διάολο έχεις χαθεί; ένα μήνα έχω να σε δώ"
"Έχεις δίκιο ρε μαλάκα, να μια το διάβασμα , μια το wow, τώρα είμαι διακοπές γάμησέ τα"
"Ααα μουνάκι διακοπούλες ε; πότε έρχεσε Θεσσαλονίκη;"
"Σήμερα το βράδυ λέμε να κατεβούμε, δουλεύεις; θα προλάβουμε να πιούμε κανένα καφέ;"
"Δουλεύω ρε συ αλλά, οκ πέρνα απο το μαγαζί να κεράσω καφεδάκι.
"Καλώς ρε, θα περάσω αύριο, αντε θα τα πούμε γεια"
"Γεια"

Ο Δ. δούλευε σε ένα καγκουράδικο, απο αυτά που τα λένε cafe-bar είναι κυριλοκαρακιτσαρίες και λειτουργούν σαν club απο τις 11 το πρώι. Ο Π. το ήξερε , ήξερε επίσης ότι δεν μπορούσε να κάτσει πολλές ώρες σε τέτοιο μαγαζί μέσα, τι ώρες; ένα μισάωρο και πολύ είναι.

Πήγε το μεσημεράκι της επόμενης μέρας κάθετε σε ένα γαμωstand επειδή δεν είχε άλλη κενή θέση για ένα άτομο και παραγγέλνει καφέ σε μια μουνάρα σερβιτόρα που είχε ύφος δέκα καρδιναλίων. Ο Δ. θα ερχόταν σε 5 λεπτά, έιχε πάει να κάνει μια δουλεία. Όση ώρα περίμενε ο Π. παρατηρούσε τον εαυτό του και το πόσο άβολα είναι να πίνεις καφέ σε stand.

"μα καλά πως μπορούν να πιούν καφέ ενώ ούτε κάθονται ούτε έιναι όρθιοι; ο μισός κώλος σε ένα σκαμπό και ο άλλος στον αέρα. Κάνω καμπούρα στον υπολογιστή μπροστά, αλλά να κάνω και πίνοντας καφε;"
αυτά και άλλα παρόμοια σκεφτόταν ο Π. και εκνευριζόταν και ο Δ. δεν είχε φανεί ακόμα. Άρχισε να παρατηρεί τους γύρω του,απο τα αγόρια όλοι ίδιες φάτσες, ίδια κόμωση, πολύ ζελέ, ίδια πανομοιότυπα πολύχρωμα παρδαλά χαζά μπλουζάκια σκαρπίνια στα πόδια γυαλιά πέντε χιλιόμετρα και απίστευτες χαζομάρες οι οποίες κάνανε τον Π. να ντέπεται που δηλώνει άνθρωπος. Απο τα κορίτσια παρατήρησε είτε άσχημες μάλλον με πολλά λεφτά χωρίς καμία αίσθηση του πως είναι, να φορούν 5 νούμερα πιο μικρό παντελόνι ενω ξεχειλίζουν τα πατσόκιλα απο το κοντό ηλήθιο ριγέ μπλουζάκι. Είτε τρομερά όμορφες ντυμένες στην πένα στα σωστά νούμερα αλλά με φάτσα "δεν θα με γαμήσει ποτέ κανένας, μαλάκες" ή "το μουνί μου είναι άγιο". Με εμφανής μόνιμη ξυνίλα στη φάτσα για λόγους του στυλ: "αυτή φοράει λουι βιτόν ή ντολτσε καμπάνα ή τελοσπάντων φοράει κάτι που αξίζει ένα μηνιάτικο, χωρίς βέβαια να τα υπολογίζουν αυτές σε μηνιάτικα γιατί ο μπαμπάς τους μάλλον βγάζει περισσότερα κάθε μήνα και πληρώνονται γιανα σπουδάζουν πολύ περισσότερο απο έναν απλό εργαζόμενο που έχει οικογένεια. Επίσης δεν έχουν κάνει ποτέ κάποια δουλειά, θέλουν να κάνουν καριέρα σε αυτό που σπουδάζουν αλλά προς το παρών έχουν περάσει μόνο 3 μαθήματα απο τα 25. Αφού λοιπόν ο Π. έκανε μέσα στο μυαλό του αυτά τα κοινωνικά σχόλια έκανε να γυρίσει το κεφάλι του και να κοιτάξει προς το εσωτερικό του μαγαζιού. Το χαζεύει λίγο, κολάει, σηκώνεται βγάζει 3.50 ευρώ απο τη τσέπη του τα αφήνει στο stand και φεύγει.

"Να τα δεχτώ όλα αλλά και τέτοια προσβολή στην αισθητική μου δεν την ανέχομαι, δεν μπορέι ο άλλος να έχει συνδιάσει 5-6 κουλτούρες σε ένα χώρο και εγώ να το εγκρίνω"

Πέρνει τηλέφωνο τον Δ.
"Έλα είσαι στο μαγαζί; έρχομαι έρχομαι σε 2 λεπτά είμαι εκεί.
"Αστο δεν την πάλεψα άλλο, θα σε πάρω το βράδυ να πάμε για κανένα ποτό πουθενά ανθρώπινα. θα στα πω εκεί"
"Οκ ρε θα τα πούμε περιμένω"
"Αντε γεια θα πάρω τηλέφωνο"

μίας άντε δύο βδομάδων

2007-07-01T07:56:00.000-07:00

Ο Π. σκέφτεται τελικά είμαι ο τύπος της μίας άντε δύο βδομάδων.

Δεν είναι και άσχημο σκέφτεται και χαμογελάει πικρά.

χωρίσανε

2007-07-01T07:54:00.000-07:00

17:50 Ο Π. πέρνει τηλέφωνο

Δεν τόλμησε να το πει κανένας.

Αλλά χωρίσανε πολιτισμένα.

δεν έχουν μιλήσει ακόμα

2007-07-01T06:51:00.000-07:00

Άλλα θέλω και άλλα κάνω πως να σου το πω έπαιζε στο μυαλό του Π. απο την ώρα που έφυγε απο το σπίτι της. Μόνο που ο Π. συνέχισε το τραγούδι του Σωκράτη με δικούς του στίχους ή τελοσπάντων δικές του σκέψεις... μα εγώ είμαι σχεδόν σίγουρος πως αυτά θέλω και αυτά κάνω.

Χάος η ψυχή της γυναίκας.
Γαμιέστε και φεύγεις, είσαι μαλάκας και αλήτης
Γαμιέστε και κάνεις σχέση είσαι μαλάκας και πρήχτης.

Ποτέ δεν είναι καλή περίοδος.
Πάντα η κοπέλα είναι μπερδεμένη.

"δεν ξέρω τι θέλω ακριβώς ρε καλό μου.."
"Μια σχέση δεν στηρίζεται στο σεξ ρε μωρό μου"

Άμα δε τη γαμάς καλά όμως τρως άκυρο.

Κάνεις αυτό που θέλει και σου τη λέει.
"Πρέπει να πέρνεις και εσύ προτοβουλίες ρε Π."

Κάνεις αυτό που δεν θέλει και πάλυ σου τη λέει.
"Δεν θέλω να με πιέζει κανείς ρε συ Π."

Αυτά σκεφτόταν ο Π. και προχωρούσε στο δρόμο για το σπίτι του, μάλλον τσαντισμένος. Κλοτσούσε καμιά πέτρα που και πού και κάπνιζε. Ήταν σκυφτός, μουτρωμένος και δεν έβλεπε τίποτα γύρω του, μόνο τα παπούτσια των ανθρώπων που περπατούσαν κοντά του.
Μετά κάποιες ώρες την πέρνει τηλέφωνο,

"θα καταιβούμε με τα παιδιά, έλα"
"δεν θα καταίβω, έχω διάβασμα"
"έχεις τίποτα;"
"οχι"
"Αφού έχεις ρε μωρό μου, και ξέρω ότι πρέπει να βρώ εγώ τι σου έκανα , αλλά μη συμπεριφέρεσαι έτσι"
"Δεν έχω τίποτα, σοβαρά, λοιπόν θα τα πούμε αύριο"
"οκ φιλάκια"

Μετά απο λίγο κτυπάει το τηλέφωνο, είναι μια φίλη του Π. που έχει να δεί πολύ καιρό. Του ζητάει αν βγούνε να τα πούνε λίγο. Αυτός τα κανονίζει με τα άλλα παιδιά που έχει συνεννοηθεί πιο πριν και τους λέει οτι θα βρεθούν αλλά θα φύγει νωρίς. Ο Π. με τη Μ. είναι κάτω και περιμένουν τους άλλους, συζητάνε δυνατά, γελώντας αγκαλιάζονται κανα δύο φορές. Έχουν να τα πουν τουλάχιστον ένα μήνα και είναι πραγματικά σαν αδέρφια. Η Μ μαθαίνει οτι ο Π. σταμάτησε να παίζει wow και ότι έχει βρεί κοπέλα.

"Μπράβο ρε Π. του λέει με ένα τεράστιο αληθινό χαμόγελο" έρχεται πιο κοντά τον αγκαλιάζει απο τη μέση και τον φυλάει στο μάγουλο. Γυρίζει την φιλαέι πιάνονται απο τη μέση, το συνηθίζουν αυτό άλωστε , κάνουν μεταβολή, πάνε να φύγουν για καμιά βόλτα στην παραλία, μέχρι να τους πάρουν οι άλλοι τηλέφωνο. Με το που γυρίζει ο Π. χαμογελώντας ακόμα βλέπει μπροστά του τους άλλους μαζί με την Κ. Η πρώτη του σκέψη δεν ήταν τι θα φαντάστηκε για την Μ. η Κ.

Είναι η τρίτη φορά που μου το κάνει σκέφτεται και αρχίζουν να του γυρνάνε τα μυαλά. είπαμε να έιμσατε πιο free αλλά πες μου ρε κοπελιά τελικά θα καταίβω, οκ δεν έχουμε και έναν χρόνο σχέση αλλά και για μία βδομάδα δεν έχω καμία θέση στη ζωή σου; Λες και το ξεκίνησα όλο εγώ.

Ο Π. δεν είπε τίποτα όμως για αυτό, δεν ήθελε να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Γνωρισε στα παιδιά την Μ.

"Γεια σου" λέει η Μ στην Κ.
"Κ. η Μ. η φίλη μου που σου έχω πει."
"Χάρηκα"

Ο Π. πηγαίνει πιο κοντά σκύβει να τη φιλήσει αλλά η Κ. τραβιέται.
Την κοιτάει στα μάτια , της χαμογελάει... αλλά τίποτα.

Αφου περνάει καμιά ώρα και ο Π. με την Μ. πρέπει να φύγουν, συκώνεται ο Π. πηγαίνει πίσω απο την Κ. την φιλάει το λαιμό, γυρίζει το κεφάλι της τότε και του λέει με έντονο ύφος.

"Π. θα μιλήσουμε αύριο"
Ο Π. τσαντισμένος αλλά χωρίς να το δείξει κάνει ένα νεύμα στη Μ. και σηκώνεται
"Πάμε Μ. έχουμε αργήσει"

Δεν έχουν μιλήσει ακόμα και είναι έξι παρά είσκοσι.

είναι ωραία η ζωή είναι ωραία

2007-06-30T10:37:00.000-07:00

13:00 Ο Π. ξυπνάει.

13:30 Σηκώνεται και μαζι του η Κ.

Φτιάχνουν καφέ, Την αράζουν στο μπαλκόνι περνάει η ώρα, μαγειρεύουν, τρώνε.

17:30 Ο Π. παέι σπίτι του.

Ανοίγει το βιβλίο... "Δεν διαβάζω, δε πάει να γαμηθεί, έτσι και αλλιώς ο μπάσταρδος πάλυ θα με κόψει, το έχει κάνει είδη δύο φορές." σκέφτεται ενώ βάζει το winamp να παίξει δυνατά Θηβαίο...

είναι ωραία η ζωή, είναι ωραία
έχει κόκκινο χρώμα
μυρίζει σαν αίμα
είναι ωραία η ζωή, είναι ωραία
δεν το χώρτασα ακόμα το μεγάλο της ψέμα

...

2007-06-30T08:48:00.001-07:00

...

όλα είναι δρόμος

2007-06-27T04:45:00.000-07:00

14:49 συγκινημένος ο Π. διαβάζει... όλα είναι δρόμος.

http://zekiahome.blogspot.com/

Αφιερώνει 2 στιχάκια που είχε γράψει κάποτε:
Κική δεν έχει σημασία που δε σε ξέρω, νιώθω οτι σου τεριάζουν τα παρακάτω.
Καλά να περνάς.

Στιχάκια για δυο φίλους

μπορεί να μου λείπει μια κιθάρα

ή απλά ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι

ένα φάλτσο τραγούδι

μια λέξη μόνο, “αδερφέ μου”

ακούω τραγούδια

αδέσποτα, λυπητερά

και γράφω στίχους

αταίριαστους και βιαστικούς

μήπως βιάζομαι

κι είμαι μεγάλος πια

ή μήπως δεν λέω να μεγαλώσω

και μένω παιδί

τα λόγια μου δεν φτάνουν

της καρδιάς μου τη καρδιά να φανερώσουν

γι’ αυτό κλέβω δύο στιχάκια

είναι αρκετά

μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύαμε

και ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει

εσύ τσιγάρο camel να καπνίζεις ναι

και εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι

αλλά και τι να κάνεις

2007-06-26T02:23:00.000-07:00

10:00 Ο Π. σηκώνεται απο το κρεβάτι.

Μούσκεμα στον ιδρώτα.

Φτιάχνει καφέ, καπνίζει λίγο.

Πιάνει το βιβλίο.

Το χαζεύει.

Τι άσχημο εξώφυλο σκέφτεται και χαμογελάει μονος του.

Το ανοίγει, πως στο πούστο να διαβάσεις με αυτή τη γαμωζέστη, συνεχίζει τη σκέψη του.

Αλλά και τι να κάνεις με τέτοια ζέστη.

Σκατά.

η κυρία κάτι σχολίαζε μετά

2007-06-23T10:20:00.000-07:00

11:00 Ο Π. μπάινει στο λεωφορείο για το σπίτι. Την αράζει στο πλαστικό πάνω απο τη ρόδα. Πάντα το κάνει αυτό, είναι μια θέση με παράθυρο στο ύψος του προσώπου και έτσι δροσίζεται λίγο. Κάθεται δίπλα του ένας ναρκωμανής (έτσι έδειχνε τουλάχιστον) και όρθια δίπλα στον άντρα κάποια γυναίκα μάλλον γνωστή του, στην ίδια κατάσταση. Φορούσαν λερωμένα και παλιά ρούχα, είχαν και οι δύο κομμένες φάτσες, μικρά κοκκινα μάτια και ίσα που τους στήριζαν τα πόδια τους. Κράτουσαν και οι δύο απο ένα καφέ στο χέρι, και ρουφούσαν που και που καμιά τζούρα. Ο άντρας έπινε πιο γρήγορα.
Ο Π. κάποια στιγμή κατάλαβε πως και κάποιος τρίτος αναίβηκε στο πλασικό πάνω απο τη ρόδα αλλά δεν έδωσε και πολύ σημασία. Καθώς χάζευε απέξω απο το παράθυρο ένοιωσε ένα αρκετά δυνατό κτύπημα στην πλάτη. Απότομα γυρνάει το κεφάλι του να δει τι τον έιχε κτυπήσει.

Ρε φιλαράκι μπορείς να κλείσεις το παράθυρο; του λέει μια τρεμάμενη φωνή ενός άλλου ναρκωμανή, του οποίου το γόνατο τελικά είχε κτυπήσει την πλάτη του Π. μάλον καταλάθος.

Οχι ρε αδερφάκι του απάντησε αρκετά ψύχραιμα ο Π. κάνει πολύ ζέστη. Άστο κάτσε και ηρέμησε.

Αυτός συνέχισε να ψελίζει κάτι τα οποία δεν μπορούσε ούτε να καταλάβει ο Π. ούτε να τα ακούσει. Πριν προλάβει ο Π. να ξαναβηθιστεί στις σκέψεις του, η Γυναίκα που καθόταν παραδίπλα του (η φίλη του πρώτου ναρκωμανή) άρπαξε την ευκαιρία να του ανοίξει κουβέντα.

Ασ' τον παιδάκι μου ασ'τον, ξέρεις που είναι αυτός τώρα; ασ'τον όπου θέλει είναι τώρα, ασ' τον βασιλιάς είναι τώρα.

Ο Π. χαμογέλασε αμήχανα, ναι ναι είπε, ή μπορεί και απλά να το σέφτηκε.

Πόσο χρονώ είσαι παιδάκι μου εσύ;
Παρόλο την καταστασή της και το παρουσιαστικό της μιλούσε πολύ γλυκά,πολύ ευγενικά.

Ε; Εεε.. 20 είμαι αποκρίνεται ο Π . και τις χαμογελάει τώρα πιο άνετα.

Αχ μάτια μου σαν τον γιο μας σχεδόν, ακούς Νίκο σαν το γιό μας είναι το παλικάρι, λέει σκουντόντας τον άντρα που καθόταν δίπλα στον Π. και όπως αποδέιχτηκε ήταν άντρας της.
Είναι λίγο πιο μεγάλος απο εσένα παιδί μου αλλά αυτός μικροδείχνει εσύ φένεσαι πιο μεγάλος.

Ο Π. δεν ήξερε τι ήταν αυτό που ένιωθε, αμηχανία υπέθεσε μέγιστου βαθμού. Ήθελε να συνεχίσει κάπως την κουβέντα απο ευγένεια, όπως θα έκανε με κάθε άνθρωπο που θα του έπιανε κουβέντα σε λεωφορείο τρένο πλοίο . Αλλά πραγματικά δεν ήξερε πως, δεν μπορούσε να ξέρει, τι μπορούσε να ήταν το παιδί; αν δούλευε, άν ήταν ζωντανό, δεν μπορούσε κάν να φανατστεί καταστάσεις που ίσως έχουν ζήσει αυτοί οι άνθρωποι. Δεν ήταν σαν τους απλούς μικροαστούς που μπορείς εύκολα και συνεχίζεις ή αρχίζεις μια κουβέντα και και την πας εκεί που θέλει αυτός και να λες αυτό που θέλει να ακούσει. Καλώς η κακώς ανήκαν σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα της οποίας η προσέγκιση είναι δυσκολη. Τον Π. το έβγαλε απο τη δύσκολη αυτή θέση ο Νίκος (ο άντρας της γυναίκας).

Τι κάνεις εσύ παλικάρι; στη ζωή σου εννοώ.

Σε κάθε άλλη περίπτωση ο Π. θα απαντούσε το τετρημένο με λίγη δόση χιούμορ. "κάνω τον φοιτητή", αλλά εδώ δεν του βγήκε.

Σπουδάζω Νίκο, σπυδάζω στο ΤΕΙ.
Μπράβο.. στρατό πήγες;

Όχι ακόμα, σε λίγα χρόνια θα παώ μολις τελιώσω.

Εκείνη τη στιγμή πετάγεται η γυναίκα, όπως θα έκανε κάθε μάνα στη θέση της για να περιφανευτεί για το γίο της και η συγκεκριμένη το είχε ανάγκη και αν το πει και να βρεθεί ένας ξένος να την ακούσει και να δέιξει οτι την καταλαβάινει.

Α, εμάς ο γιος μας είναι στρατό τώρα, έχει βολευτεί, λογω που είναι σπουδαγμένος, γραμματιζούμενος. Είναι σε γραφείο.
Ωραία, καλό είναι αυτό απαντάει ο Π. άσχετα που διαφωνούσε και με την ιδέα του βολέματος και με τον στρατό ιδεολογικά.

Για λίγο δεν μιλησε κανένας. Μόνο κάποια στιγμή ο Νίκος έβγαλε ένα κινητό απο τη τσέπη του και δείχνωντας το στον Π. των ρώτησε.

Πόσο έχει αυτό ρε συ να το δώσω, ξέρεις απο τέτοια.

Παρόλο που δεν ήξερε πολλά απο κινητά ο Π. έκανε ότι σκέφτηκε λιγο.

Ε εντάξει 100-150 θα το πουλήσεις.

Νίκος απλά γύρισε και τον κοίταξε. Ο Π κατάφερε να διακρήνει μια χαρά στα μάτια του.

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να καταίβουν.

Και πως σε λένε είπαμε ρωτάει η γυναίκα τον Π.
Π. αποκρίνεται
Γεια σου Π. να προσέχεις.
Γεια σας απαντάει ο Π. με ένα μεγάλο χαμόγλεο το οποίο του αναταπόδωσαν και οι δύο.

Αφου κλείνουν οι πόρτες και φεύγει το λεωφορείο γυρίζει μια γυναίκα που καθόταν από μπροστά με το παιδάκι της και λέει με έντωνο ύφος.

Τι τους μιλάς δεν βλέπεις ότι είναι πρεζάκια, κάθεσαι και τους πιστέυεις σε ότι σου λένε; Τους δέινεις και αέρα, υπάρχουν και μικρά παιδία που φοβούνται εδω, τελιώνει τη φράση της δείχνοντας το παιδάκι της.

Είναι άνθρωποι και αυτοί κυρία μου, σε αντίθεση με κάποιους άλλους, και στο κάτω κάτω δεν έχει λόγο να φοβάται το παιδάκι σας ούτε πρέζα κουβαλαέι ούτε χρήματα, δεν έχουν λογο να το ενοχλύσουν. αποκρίνεται εκνευρισμέμνος ο Π.

Σώπα σοβαρά; σε ακουμπούσαν κιόλας, θα πάθεις και τίποτα, λέει με με ένα ξύνισμα του προσώπου της.
Η πρέζα δεν είναι βήχας κυριά μου λέει ο Π. κάπως αδιάφορα και γυρίζει το κεφάλι του απο τη άλλη.

Η κυρία κάτι σχολίαζε μετά με τις άλλες καρακάξες γύρω της αλλά ο Π. είχε φορέσει τα ακουστικά του mp3 απο ώρα και δεν άκουγε.

δεν μπορεί να καταλάβει ακόμα

2007-06-23T03:23:00.000-07:00

Ο Π. φιλάει τη Σ. και την χαιρετάει πάει σπίτι να κοιμηθεί.

Μετά απο μιά ακετά σοβαρή συζήτηση, το μυαλό του ή η καρδιά του έχει μια γλυκιά πίκρα ή μια πικρή χαρά.

Δεν ξέρει δεν μπορεί να καταλάβει ακόμα, θα το σκεφτεί.

γαμημένο καλοκαίρι

2007-06-22T04:18:00.000-07:00

Ο Π. είναι όλη τη μέρα πάνω απο έναν ανεμιστήρα.

Διαβάζει και καπνίζει.

Μόνο.

Δεν κοιμάται πολύ, ζεσταίνεται.

Σκοπεύει να περάσει πάνω απο 5 μαθήματα στα 9 που έχει.

Γαμημένο καλοκαίρι.

Ο Π. εδώ και μια βδομάδα έχει σχέση.

Σκατά, σε δύο βδομάδες πρέπει να φύγει.

Γαμήδι καλοκαίρι.

Ο Π. είναι ευτυχησμένος.

Θα έρθει ξανά ο Σεπτέμβριος.

Σίγουρα.

ένιωθε ανίκανος να απαντήσει

2007-06-19T07:49:00.000-07:00

Μεσημέρι Δευτέρας ο Π. έχει μόλις γυρίσει απο τη σχολή, είναι αρκετά κουρασμένος φτιάχνει ένα καφέ, ανοίγει το computer, στρίβει ένα τσιγάρο και ξεφυσώντας το καπνό ανοίγει τον mozzila και μπάινει στο mail του. Διαδικασία που κάνει σχεδόν πάντα όταν γυρίζει απο τη σχολή. Είχε έρθει μαζί με μπόλικη σαβούρα και ένα mail απο μια καλή του φίλη.

Pws eisai?Perases kala stin ekdromi?
Egw edw tis teleutaies meres den eimai k poli kala.Pernane diafores skepseis apo to mialo mou opws px na afisw ti sxoli kai na ginw kleidaras (Kleistika xtes apeksw k kalesa kleidara, o opoios anoikse tin porta se xrono dt!!Mono 30 euro zitise!!!) Mas exoun "mpip" stin sxoli auto to 6mino (ti 6mino?3mino ennow). Mou 'xoun spasei ta neura giati mas vazoun 100 ergasies me xroniko perithwrio oligwn imerwn xwris kala-kala na exoume kanei ti thewria.Ki egw koimamai 3wra gia na adapekselthw se kapoio ipotipwdi vathmo...To pio spastiko vevaia einai to oti oi liseis twn askisewn pou mas vazoun spania anakoinwnodai!Ti pio adipaidagwgiko apo auto? Tp den mas mathainoun sto panepistimio. Mas petane mia ergasia k to 40% mono twn pliroforiwn pou xriazomaste ki emeis prepei na kopsoume to laimo mas na ti lisoume...Sillogismo gia ton programmatismo kaneis den mas exei didaksei...O,ti mas fwtisei o Theos k to Google. Kai edw erxetai to erwtima "ti tha kanw sti zwi mou"? Kai pes oti sinexizw ti sxoli kanonika!Ta mathimata koutsa strava boreis na ta peraseis me etoimes ergasies k diavasma, alla mikri simasia exei ena tetoio ptixeio an st'alitheia thelei kapoios na sxolithei me to adikeimeno. Pio poli me fovizei auto, oti tha teleiwsw ti sxoli anidei , ligotero me apasxolei oti tha tin teleiwsw xronia argotera. Kapoioi epixeiroun na me parigorisoun legodas mou oti oloi stin idia moira eimaste,oti iparxoun polloi pio asxetoi apo mena ktl... Parigoria tou k....

Prepei na psaksw na vrw kati na me sinarpazei ki an oxi na me sinarpazei toulaxiston na m'aresei arketa! An skefteis kamia idea pes mou!!!O,ti sou perasei apo to mialo... k to pio aplo! Na sou pw kati na gelaseis? Mikri zileua ton periptera! I douleia tou fadaze sta matia mou theiki epeidi skeftomoun oti tha borousa na trww sinexeia pagwta,garidakia,sokofretes ktl!Eleos?

Ο Π. αρχίζει να πληκρολογεί, τα χέρια του όμως πάνε πιο γρήγορα απο το μυαλό του, καταλαβαίνει πως δεν μπορεί έτσι απλά χωρίς σκέψη να απαντήσει ουσιαστικά. Σβήνει οτι έχει γράψει ως τώρα και λέει στη φίλη του να περιμένει απάντηση στο άμεσο μέλλον και πως μάλλον σε κάποιο καθηγητή θα έπρεπε να έιχε στείλει το mail.

Ο Π. αν και δεν ήθελε να το παραδεχτεί ένιωθε ανίκανος να απαντήσει, τουλάχιστον προς το παρών.

μια άποψη του Π.

2007-06-18T01:45:00.001-07:00

Μια άποψη του Π.
thanks στο http://www.akyro.net/

κάτσε να βγώ απο τη πρίζα

2007-06-17T12:13:00.000-07:00

06:00 ο Π. ξυπνάει λίγο πιασμένος. Κανένας δεν ήταν ξύπνιος ακόμα. Φτιάχνει καφέ στρίβει 3-4 τσιγάρα να έχει και την αράζει στην αιώρα. Δεν άκουγε μουσική, δεν διάβαζε, δεν σκεφτόταν. Έπινε καφέ, κάπνιζε που και που και κοίταζε τις κορφές των δέντρων.

12:00 Δεν άκουγε μουσική, δεν διάβαζε, δεν σκεφτόταν. Έπινε καφέ, κάπνιζε που και που και κοίταζε τις κορφές των δέντρων.

Καθώς σηκώνεται απο την αιώρα, σκέφτεται " Γέμισα τις μπαταρίες μου για αρκετό καιρό νομίζω, κάτσε να βγώ απο τη πρίζα" και χαμογέλασε λίγο χαζά.

πήρε τη τσάντα του και έφυγε.

2007-06-13T04:16:00.000-07:00

12:00 στη σχολή, μέσα στη τάξη, ο ήλιος έχει γαμηθεί να καίει, τα χνώτα και η ιδρωτύλα διακριτά, αποπνικτική ατμόσφαιρα που τη δημιουργούν 50 ψολές και 30 μουνιά, τα νεύρα πολλά.

Παράδωση μαθήματος και κάποια στιγμή ο καθηγητής αναφέρει τη λέξη ναρκωτικά, γελάκια απο κάτω, ψίθυροι, γελειοποίηση τραγουδιών, τα οποία έχουν σχέση με ντουμάνια, πρέζες, χασίς, ηρωίνες, απο την ίδια γμαημένη ομάδα ατόμων.

Παράδωση μαθήματος και κάποια στιγμή ο καθηγητής αναφέρει τη λέξη ελκυστικότητα, γελάκια απο κάτω, ψίθυροι, γελειοποίηση ερωτικών τραγουδιών, απο την ίδια γαμημένη ομάδα ατόμων.

Παράδωση μαθήματος και....

...απο την ίδια γαμημένη ομάδα ατόμων.

Βαβούρα γενικώς, φασαρία μαλακισμένα παιχνιδάκια.

Γαμώ τη παναγία σας, πότε θα καταλάβετε οτι τελείωσατε το γυμνάσιο, σταματήστε επιτέλους να κάνετε σαν 15χρονα. Αν σας λείπουν εμπειρίες πάνω σε οποιοδήποτε θέμα μη ψάχνετε να τις καλύψετε με χαζομάρες. Μη μεταφέρετε το κοπλεξ σας εδω μέσα, δεν παλεύεστε άλλο. φώναξε ο Π. προφανώς εκνευρισμένος.

Πήρε τη τσάντα του και έφυγε.

αλλά ένα κενό που είχε μέσα του

2007-06-12T05:00:00.000-07:00

7:00 κτυπάει το ξυπνητήρι, κοιμησμένος ακόμα ο Π. το κλείνει.

Ένα μισάωρο ακόμα σκέφτεται.

12:00 ο Π. ανοίγει τα μάτια του, κοιτάει το ρολόι .

Όχι ρε γαμώτο ψιθυρίζει, έχασα το μάθημα.

Γυρίζει απο την άλλη κλέινει για λίγο τα μάτια του και σκέφτεται.
Παρατηρεί οτι δεν έχει και την πιο κάλή διάθεση και η αιτία δεν είναι το εργαστήριο που έχασε σήμερα.

Την λένε Κ. την γνώρισε πριν 3 μέρες, λόγω καταστάσεων περάσανε πολλές ώρες μαζί κουβεντιάζοντας κ διασκεδάζοντας. Δεν είναι όμορφη, αντικειμενικά δηλαδή με τα προτυπα της κοινωνίας, δεν τον νοιάζει όμως καθόλου αυτό.

Την ώρα που πλένει το προσωπό του αναρωτιέται

Λες ρε μαλάκα Π. να είσαι ερωτευμένος?

Απάντηση δεν πείρε απο τον εαυτό του, αλλά ένα κενό που είχε μέσα του και η αδιαφορία του για τα πάντα εκέινη τη στιγμή εκτός απο τη σκέψη της Κ. και πότε αυτός θα την ξαναδεί , έλεγαν πολλά.

έχει χάσει το νοημά της απο ώρα

2007-06-11T05:36:00.000-07:00

13:00 το τηλέφωνο είναι ακουμπισμένο στο κομοδήνο δίπλα στο κρεβάτι, και αρχίζει να κτυπάει, είναι ένας φίλος του Π.

Μμμμ
Έλα ρε Π. τι κάνεις κοιμάσαι?

Ναιιιι
Καλά, κανόνισε να έρθεις απο το σπίτι μου το βράδυ.

Οκ, κάτσε να ξυπνήσω και θα σε ξαναπάρω.
Καλώς, άντε ρε τα λέμε.

14:00

Έλα ρε με πήρες τηλέφωνο πιο μπροστά?
Ναι ρε, σου έιπα να έρθεις απο εδώ το βραδάκι

Α οκ θα περάσω, θα διαβάσω λίγο τώρα και κατα τις 9 θα είμαι εκεί.
Εντάξει, θα τα πούμε

22:00 και αφού ο Π. με τον φίλο του έχουν πιεί 2-3 μπύρες ο καθένας και αράζουν αμπελοφιλοσοφόντας στο μπαλκόνι, βγάζει ο φίλος λίγο μαύρο και στρίβει ένα τσιγάρο.

Λες? τον ρωτάει ο Π. σχεδόν ρητορικά.
Ξέρω γω, άμα θες του απαντάει.

22:30 ο Π. σκασένος σε ψεύτικα γέλια χαζέυει μια αφίσα στο δωμάτιο.

22:45 κτυπάει το κουδούνι, έιναι δύο γκόμενες που έχει κανονίσει να φέρει ο φίλος του Π. χωρίς να το ξέρει. Αυτές κάθονται στο σαλόνι με τον φίλο, ο οποίος είναι πιο νορμαλ. ο Π. δεν την παλέυει. Λύνεται για ώρες μπροστά στη αφίσα.

2:00 Οι κοπέλες φέυγουν, ο Π. συνεχίζει να χαζέυει την αφίσα η οποία έχει χάσει το νοημά της απο ώρα.

μια ευχάριστη παρουσία ένα δυσάρεστο αντίο

2007-06-07T17:02:00.000-07:00

Βράδυ Παρασκευής, Ο Π. μόλις γύρισε σπίτι του, στη πόλη που σπουδάζει.
Είχε κάνει μια στάση στην Αθήνα πριν.
Μια ευχάριστη παρουσία, ένα δυσάρεστο αντίο

Όλο το βράδυ ο Π. έκλεγε.

το κεφάλι του πονούσε τώρα πιο πολύ

2007-06-07T07:04:00.000-07:00

16:00 απόγευμα κυριακής, ο Π. ξυπνάει στο πάτωμα του σπιτιού του, πίσω απο την εξώποτρα. Το κεφάλι του πάει να σπάσει. Ανασηκώνεται λίγο κοιτάει γύρω του, πατνού ξερατά.Φοράει ακόμα τα ρούχα του και νιώθει τις τσέπες του γεμάτες.

Οχι ρε πούστη μου, τι στο μπούτσο έκανα χθες, σκέφτεται

Το μόνο που θυμάται είναι οτι χθες το μεσημέρι πήγε με ένα φίλο του για μπύρες σε ένα καφενείο. Σηκώνεται, πηγαίνει τρεκλίζοντας ως το μπάνιο πλένει το προσωπό του, χαζεύει τη μούρη του στο καθρέφτη κανένα 2λεπτο, ανοίγει το ντουλαπάκι πίνει ενα panadol και αποφασίζει οτι πρέπει να πιει καφέ. Πέρασε ένα πεντάλεπτο μέχρι να τον φτιάξει. Κάθεται μετά σε ένα σκαμπό να ηρεμήσει λίγο. Ψάχνει τις τσέπες του το κινητό είναι εκεί, όπως και η ταυτότητα και το πάσσο του, το mp3 λογικά δεν το είχε μαζί του, το μόνο που έλειπε ήταν λεφτά και τσιγάρα.

Σκατά αναφώνησε

Το οτι δεν είχε λεφτά σήμαινε ή οτι τα είχε χάσει, ή οτι τα ήπιε με το φίλο του. Ηταν τα τελευταία 40 ευρώ που είχε για το μήνα, δεν το έννοιαζε αυτό είχε ξαναζήσει και χειρότερα, ήθελε όμως να καπνίσει οποσδήποτε. Πήγε έψαξε τον κουμπαρά με τα τσίγκινα, τα οποία είχε για τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις (τελιώνανε και αυτά σιγά σιγά) , μέτρησε τσίμα τσίμα 3.5 ευρώ (όσο έιναι δηλαδή για καπνό και χαρτάκια) σε 5λεπτα και κατέβηκε με τα χίλια ζόρια στο περίπτερο. Στον καθρεύτη του ασανσερ παρατείρησε τον εαυτό του. Είχε τα μαύρα του τα χάλια, ήταν ιδρωμένος, ένοιωθε πολύ βρόμικος άλλωστε.

Με τα πολλά φτάνει στο περιπτερά

Γχχ.. Γεία σας
Γεια

Ένα old holborxdn... holborn κίτρινο μικρό και άσπρα χαρτάκια

Ο περιπτεράς τον χαζεύει λίγο, ψάχνει τα τσιγάρα, του τα δείνει και τότε βγάζει ο Π. τα 5λεπτα απο τη τσέπη του και τα αραδιάζει μπροστά του.

Τι είναι αυτά του λέει ο περιπτεράς νευριασμένος
Λεφτά του αποκρίνετε σταβωμένα ο Π.

Ασε ρε φιλαράκι αυτά δεν τα πέρνουν ούτε οι τράπεζες, πήγαινε αλλού, του λέι προκλητικά

Ο Π. το χαζεύει με απορία Δεν πας να γαμηθείς ρε μαλάκα του λέει πολύ ήρεμα και γυρίζοντας να φύγει στρέφει το χέρι του και με ανοικτή την παλάμη ξαναφωνάζει, πάρτα καραγκιόζη.

Απο το περίπτερο ακούγοταν κάτι βρησιές του στυλ μαλακισμένο και η νεολαία σήμερα και αντε φύγετε απο εδώ μπάσταρδοι φοιτητές και άλλα τέτοια.

Σε έχω γραμμένο στη μπούτσα μου του απάντησε ο Π. και έφυγε

Το κεφάλι του πονούσε τώρα πιο πολύ.

όταν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει

2007-06-06T14:46:00.000-07:00

ο Π. ένοιωθε μόνος εκείνο το απόγευμα, έχει γενικά 5 φίλους και αρκετούς γνωστούς. Οι φίλοι του όμως είναι μακριά εκτός απο έναν, ο οποίος όμως είχε να κάνει εργασία. Έχει την άνεση να βγεί με κάποιους γνωστούς αξιόλογα άτομα αλλά δεν έχει τα τηλέφωνα τους. Γενικά δεν έχει τηλέφωνα, στο κινητό του έχει αποθηκευμένα 5 ίσως 6. Αποφάσισε λοιπόν να βγει βόλτα μόνος του και όλο και κάποιον θα συνατούσε στο δρόμο. Τα στέκια του του άλωστε ήταν γνωστά και σχεδόν πάντα έβρησκε άτομα να γίνει νταβαντούρι, είτε στη ναυαρίνου έιτε στην παραλία.

Σηκώνεται λοιπόν απο τον υπολογιστή, ρίχνει λίγο νερό στο πρόσωπό του, ντύνεται στρύβει ένα τσιγάρο το ανάβει, φοράει το mp3 και ξεκινάει... Κάνω τις αμαρτίες μου να 'χω να μετανιώνω να λέω πως παραφέρομαι, μαζι μου να θυμώνω, κάνω τα μάτια τα σταβά οταν ξεπέφτω στα φτηνά με προσευχές και με βρησιές κάνω το αύριο και το χθες.... ακουγόταν στα ακουστικά και ο Π. προχωρούσε καπνίζοντας με αργά βήματα.Πέρασε απο τη ναυαρίνου , έφτασε παραλία , τίποτα κανένας γνωστός , αποφάσισε να κάτσει λοιπόν εκεί να πιεί καμιά μπύρα, να κάνει και κανένα τσιγάρο και να γυρίσει να κοιμηθεί, δεν είχε όρεξη να κάνει και πολλά.

Τελικά όταν κάτι μπορεί να πάει στραβά θα πάει που λέει και ο μέρφυ, σκέφτηκε
χαμογελώντας.

Εκείνο το βράδυ ο Π. με κανέναν δεν μίλησε.

συνέχισε να χαζεύει γενικώς.

2007-06-06T06:54:00.000-07:00

O Π. δεν έχει φάτσα δαπίτη ούτε κνίτη, ούτε καν εακίτη, πόσο μάλλον αναρχικού, το τι βέβαια νοιώθει μέσα του είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο.

Όταν λοιπόν πήγε για πρώτη φορά στη σχολή του τα κόμματα δυσκολεύτηκαν να το πλησιάσουν. (γιατί εννοείτε πως τα κριτήρια που έχουν για να σε πλησιάσουν είναι καθαρά της εξωτερικής εμφάνισης) Ο Π. ήταν μπέρδεμα για όλους αυτούς, φορούσε σκισμένα και βρώμικα σταράκια, κνίτικο παντελόνι, ένα απλό μαύρο μπλουζάκι και γυαλιά D&G, τα μαλιά του δεν ήταν μακριά αλλά ήταν ακριβώς όπως ξύπνησε και δεν είχε μούσια, καθαρά θέμα ορμονών.

Παρόλο αυτά κάποια στιγμή ήθελε μια βοήθεια για να βρει ένα εργαστήριο, να πάει να δηλωθεί. Ρώτησε μια κοπέλια λοιπόν η οποία εκτός από πολύ όμορφη ήταν και δαπίτησα. Τα πράγματα εξελίχτηκαν όπως τα φαντάζεστε, ανταλλαγή τηλεφώνων, πρόσκληση σε πάρτυ, υποσχέσεις και άλλα τέτοια πολιτικά.

Ο Π. είναι ανάσκελα σε ένα παγκάκι στη παραλία και ακούει μουσική, χαζεύοντας γενικώς, κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο.

Ναι

Έλα Π. η Κ. είμαι

Α..

Να σου πω, κάνουμε πάρτυ σήμερα θα έρθεις;

Εεεε..

Θέλω να το ξέρω τουλάχιστον 2-3 ώρες πριν και να μου πεις αν θα φέρεις και παρέα για να κλείσω τραπέζι… αλλιώς να σου βρω εγώ παρέα.

…ΤΙΙΙ???.. ε άσ’το για σήμερα έχω κανονίσει να πάω Πανούση, Άντε γεια

……..καλά, γεια

Εννοείτε ο Π. δεν είχε κανονίσει τίποτα, γενικά σπάνια κανονίζει κάτι.

Ποιοι είναι ρε πούστη μου, που θα μου βρουν άκουσον άκουσον παρέα;

Ποιοι είναι ρε πούστη μου, που θα τους δώσω και αναφορά για το τι θα κάνω;

Δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι σας… μονολόγησε ο Π. και ξανάβαλε τα ακουστικά του mp3.. στο ένα χέρι μου η τεκίλα, στ’ άλλο κάρβουνα αναμένα, και αν σου πουν πως μ’ είδαν τύφλα πες τους το ‘κανα για σένα, τραγουδούσε ο μάλαμας, και ο Π. συνέχισε να χαζεύει γενικώς.

ξεκόλα ρε βγες λίγο να ζήσεις τη ζωή σου.

2007-06-05T16:13:00.000-07:00

Επ τι κάνεις?

Ο Π. σηκώνει το βλέμα του που ήταν καρφωμένο στην άσφαλτο, βλέπει έναν κάλπη απο το τμήμα του.

Καλά, εσύ?

Πολύ οραία ρε φιλαράκι, ειδικά αυτό το καιρό γαμάτα,
ειμαι όλη την ώρα για καφέ το βράδυ κανα ποτάκι ξέρεις...

Αν δεν ήταν τόσο μαλάκας θα καταλάβαινε το βλέμα αποστροφής που του έριξε ο Π. όταν τέλιωσε την φράση του... γύρισε το κεφάλι του και άρχισε να χαζέυει τον δρόμο ξανά.

Τι κάνεις δηλ. ρε Π. κανα μουνάκι γαμάς?
έλα καμιά μέρα για καφέ μαζί μας.

Παίζω wow

Και τι λιώνεις όλη την ώρα σε αυτό?
Ναι

Ξεκόλα ρε μη κολάς, βγες λίγο να ζήσεις τη ζωή σου.

Ο Π. έβαλε τα γέλια Καλά καλά του αποκρίθηκε και έφυγε.

Πως στο μπούτσο κάποιοι άνθρωποι κρίνουν τόσο εύκολα για τη ζωή σου και πως εσύ την κουμαντάρεις.

να τα κάνει εκεί μέσα μπουρδέλο

2007-06-05T12:47:00.000-07:00

Σε κεντρικό μαγαζί της Παναγίας, σχεδόν εμπορικό κέντρο ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι κυριακής γινόταν μια βάφτιση (δημοφιλής υπηρεσία του καταστήματος, με σχετικό προσανατολισμό της εταιρείας στην αγορά, δηλαδή προϊοντα/υπηρεσίες που διατίθενται σε μεγάλες ποσότητες αλλά και σε ακριβές τιμές).

Είχανε πάρει τηλέφωνο μήνες πριν για να βρουν κολημπύθρα οι γονείς. (ξέρετε η δουλεία γίνεται πάνω κάτω ίδια με τα μπουζούκια, τα μπουζούκια βέβαια είναι φθηνότερα) κάνανε το deal με κάποιον απο τα γραφεία και όταν έφτασε ο καιρός φύγανε απο τον τόπο τους να πάνε να βαφτήσουν το παιδί. Έξοδα και ταλαιπωρία για όλους, γονείς, συγγενείς, φίλους, πόσο μάλλον για το παιδί, αλλά άξιζε τον κόπο να κατέβει τη μισή Ελλάδα. Εμ, πως να το κάνουμε το ίδιο είναι να βαφτηστεί στη κόλυμπήθρα του χωριού του, το ίδιο στη κολυμπήθρα της μεγάλης και θαυματουργής εκκλησίας; Προφανώς και όχι, οπότε χαλάλι ο κόπος.

Τελειώνοντας λοιπόν το μυστήριο (γέλια) , και αφού ο παπάς, αυτός ο άνθρωπος του θεού (πολλά γέλια) με τα χίλια ζόρια κοινώνισε το παιδί. (βλέπετε είχε πολούς πελάτες εκείνη τη μέρα και δεν προλάβαινε) πήγε ο μαλάκας ο μπαπμάς και του έδωσε το γνωστό φακελάκι.

Εντρομος ο Π. συνειδητοποίησε τι είχε ειπωθεί απο τα χείλη του γαμώπαπα,"Παιδάκι μου, αυτά τα χρήματα είναι λίγα, κανονικά πρέπει να μου δώσεις παραπάνω"

Η αηδία του Π. για τον πουσταρά στην ψυχή και στο σώμα παπά δεν θα μπορούσε να περιγραφεί με λόγια, ήξερε πολύ καλά τι έκανε στη ζωή του αυτό το αρχίδι, γαμούσε παιδιά γυμνασίου και λυκείου και έπερνε πίπες απο μιτροπολήτες και άλλους αγίους, για να τον έχουν το δεξί τους χέρι, ή τελος πάντων την καλή τους πουτάνα.... και τώρα, ζητούσε από τον άνθρωπο χρήματα, γιατί; μήπως πεινούσε; μήπως δεν πέρνει τη μισθουδάρα του σαν ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ που είναι; Θεόσταλτοι λέει και πουτσαριές, όποιος να 'ναι γίνεται παπάς.

Ο Π. ήθελε να τα σπάσει όλα, να τα κάνει εκεί μέσα μπουρδέλο, αλλά ντράπηκε, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν πραγματικά και θα ήταν μεγάλο πλήγμα για αυτούς.

έπρεπε να την είχε πιάσει στις κλοτσιές

2007-06-05T10:50:00.000-07:00

15:00 απίστευτή κίνηση στον δρόμο, απίστευτη ζέστη, απίστευτη ιδρωτίλα μέσα στο αστικό και ο Π. γυρίζει απο τη σχολή μετά από 6 ώρες μάθημα, έχωντας στη πλάτη του και το χθεσινό ξενύχτι, το mp3 παίζει linkin park.

Λίγο πριν φτάσει στη στάση που κατέβαινε σηκώνεται απο τη θέση του πατάει το stop και προχωράσει προς τη πόρτα.

15:15 σταματάει το λεοφωρείο, ανοίγει η πόρτα και πριν προλάβει να απλώσει το πόδι του και να κατέβει, νιώθει ένα χέρι στο στήθος του και σε δευτερόλεπτα βρήσκεται απότομα πεσμένος πάνω στο εκδοτήριο. Σηκώνει τα μάτια του και παρατηρεί την γυναίκα που τον έσπρωξε, χοντρή, ιδρωμένη γύρω στα 55, με ένα μάυρο νάιλον φουστάνι και τσάντες απο supermarket στο ένα χέρι.

Γαμώ την Παναγία σου φώναξε ο Π. όπως κατέβαινε.

Αργότερα, όταν σκεφτόνταν το σκηνικό στο σπίτι του πλέον, κατάλαβε ότι είχε κάνει λάθος, έπρεπε να την είχε πίασει στις κλοτσιές...

είναι όμως μουνάρα

2007-06-05T09:36:00.000-07:00

...από το mp3 ακούγεται "παω λοιπόν να κοιμηθώ, μηπως συμβεί κι ονειρευτώ. ίσως μ'αφήσει το κρασί να δω του κόσμου την αυλή" και εκεί το τραγούδι τελειώνει.

είναι 8:00 το πρωί, στο αστικό για τη σχολή και στα δευτερόλεπτα της σιγής για τη μετάβαση από το ένα τραγούδι στο άλλο ακούγεται απο μια γκόμενα δίπλα __με πουα κόκκινα-άσπρα παπούτσια, στενό σωλήνα τζιν των 200 ευρώ,το οποίο σχημάτιζε τις καταπληκτικές κατα τα άλλα καμπύλες της, μαύρο στριγκ 10 εκατοστά έξω απο το παντελόνι, μια θεσπέσια θέα αναμφίβολα, κόκκινη ημιδιαφανής με ανοικτό λαιμό μπλούζα των 90 ευρώ απο την οποία ξεχώριζες άνετα το πλούσιο στήθος της, βαμένο πρόσωπο και μαλιά κομώτηρίου__ ... και ήμουν εκείνο το βράδυ σαν την Paris Hilton.

8:00 και κάποια δευτερόλεπτα είχε ξεκινήσει το άλλο τραγούδι, αλλά ο Π. δεν άκουγε, είχε μείνει αποσβολωμένος να κοιτάει με ένα ειρωνικό χαμόγελο την γκόμενα απέναντι. Είναι όμως μουνάρα μονολόγησε...